Bombardeando cravos

Onte, videando o filme de María de Medeiros "Capitáns de Abril"(é maliño,pero vaia por diante a conmemoriación), e mentres escoitaba "Grandola.Vila Morena" de Xosé Afonso; rumiaba sobre como os símbolos espertan as conciencias.Esa canción foi a chave de paso para unha vaga de cravos vermellos que rematou por esmorecer de vez o salazarismo.

Trinta e sete anos e un día antes a vila de Guernika ficou asulagada por outra vaga mortífera:A das bombas que grabaron a lume na memoria colectiva a Operación Rünge.

Canda estas dúas efemérides, érguense dous estandartes de sobra coñecidos:O Gernika,de P. Picasso e a canción do "Zeca".

Na altura destes fitos,calculo eu que estaba a prácticar os catrocentos estilos no testículo(léase collón) esquerdo do meu pai,causa eximente de lembranzas;como comprenderedes.Porén, cando o retrouso poético do "povo" ou o o estrondo dos Hinkel cesaron,estes símbolos chegaron ata a miña xeración pendurados do tempo.

Na súa intervención, en calidade de experta cinéfila e activista subversiva,Margarita Ledo-Vaia muller.Quen a pillase con cento cincuenta anos menos!- desexou que non só houbese portugueses saudosos de Salazar,senón tamén do capitán Dinís de Almeida.




Dixera Picasso que arte debía ser unha arma e non colgarse das paredes.Para min, non son premisas excluíntes.

Chopin-Hauer

Se o tal Hauer tiña razón,aínda me restan case dezaséis anos para remata-lo texto e outros trinta para formaliza-lo comentario.Cando o aniversario se descolga do almanaque,un cae na tentación de facer inventario(como se todo fose tan sinxelo como para limitarse a sumar e restar!),polo que me imaxino que se o vou postergando,a crise dos corenta pode ser bíblica.De tódolos xeitos, polo de agora radico na Belle Époque,así que...

Solana saltara á palestra co famoso "catorceavo" e o inefábel F.X.Vaz d eulle unha nova dimensión ao vixésimocuarto número natural:O "vintecuatro".

Durante trescentos sesenta e catro días, teño tempo dabondo para celebrar debidamente os meus non-cumpreanos,pero mañá convido a tódos aqueles que tiveron paciencia suficiente para simular amizade no decurso deste camiño, a uns tóspiros ou similares.

Podería adoptar unha postura pretendidamente nihilista ou "A-mi-esto-me-da igual",pero que carallo,alégrome de pasar por aquí!.

Bon voyage,excelencia

Xustiza...A verdade é que non sei dicir de que se trata.

Semella máis un horizonte ca un simple concepto.

Por que,tódolos horizontes son visíbeis,mais cando teimamos en achegarnos, amósanse fuxidíos.

O sábado morreu Slobodan Milosevic,o Carniceiro dos Balcáns.Durante o seu mandado, a actual Serbia-Montenegro coñeceu tres sanguentas guerras que se cobraron un tributo de máis dun cuarto de millón de vítimas civís.

No ano vindeiro, estaba previsto que o Tribunal Penal Internacional emitise o fallo dos cargos que se lle imputaban...Puntos suspensivos....Nada máis.




Desgrazadamente, Napoleón levaba razón naquelo de que unha retirada a tempo é unha vitoria.

O "canón" occidental

Nun exercicio de orixinalidade sen precedentes, matinaba eu se falar de Mahoma ou agasallar con flores e tarxetas en S. Valentín.Sopesando as dúas opcións, concluín que a primeira das opción era a máis (barata) axeitada,en virtude da súa "candente actualidade" .

Que se liberdade de expresión, que se un "quítame allá esas caricaturas"...

Dende o meu sempre limitado e valioso punto de vista, creo se dalgo se pode acusar a uns e outros é de idolatría. O amor excesivo a un ídolo.A pugna estriba en decidir cal dos respectivos tótems debe impoñerse ao outro.

Por que se as reverencias duns se orientan cara a cidade saudita da Meca, as dos outros descansan nesas tres palabras herdadas da Revolución Francesa: liberdade de expresión.

Semella que o que naceu coma un dereito (previa sega dalgunhas cabezas; como non), mudou nunha especie de dogma que debemos salvagardar a toda costa.

Os dereitos abrollan no terreo da reflexión,os dogmas afunden as súas raíces na impermeabilidade da fe.

O grave do asunto non é que o depositario dos rezos de centos de millóns de musulmáns aparecese satirizado cunha bomba enriba da cachola, nin tan sequera as destrutivas algaradas dos ultraxados fieis.

O que me inqueda é que detrás desa clave de humor subxace unha idea que tende a identificar un determinado credo con comportamentos terroristas.

Temos medo deles?Percibimo-la súa presenza coma unha ameaza?E moi posíbel que prescindísemos do tamiz da diplomacia, moita xente contestase afirmativamente ao meu inquérito.

Pero...Quen reparou en como nos ven eles a nós?Coma colonizadores?Non sería comprensíbel logo a súa airada reacción?.

Hai xa máis de cincocentos anos que invadimos o Novo Continente cun "kit civilizador" composto por Biblia e espada.Plus Ultra e tal.Daquela desfrutabamos coa nosa autocomplacencia benefactora sen plantexarnos sequera que podiamos non tela razón...

E digo eu, para tan pouco deron cinco séculos?