Ayla

Hoy rompo con el monolingüismo galaico habitual ,para hablar de Ayla, quien además de una apasionada de Auel y su Clan del Oso Cavernario,es uno de los descubrimientos más amenos que me ha deparado la blogosfera en los últimos tiempos.

Lo cierto, es que me ha encantado su sentido del humor y el diseño de su blog me ha conquistado(gráficamente hablando je,je).Espero que no abandone el espíritu de anteriores reencarnaciones cibernéticas.

No siempre somos los gallegos los que miramos hacia la Villa,en ocasiones son ellos quienes nos miran ;).

Sigo a cravar

Retomo a fasquía revolucionaria co gallo da seguinte nova publicada en "Polancópolis"

A Eurocámara nega que o intercambio P2P sen ánimo de lucro sexa delito.

Seguindo o fío desta información, atopei un post que me encantou.

Pois si."O povo é quem máis ordena",Monchiño* e similares.

*Monchiño é unha traducción do enxebrizator 2.0 do Rei do Polo Fritido alias "Ramoncín".

Habemus Kamarada

Durante o meu paseo blogueiro matutino,reparei en que Gago anunciaba a volta de Juan Castro(alias Kastro,alias Ákaro,alias Chexire,alias Cronistadeoz...) ao territorio blog.Sempre é unha boa nova que a ventá aberta da Rede deixe paso á creativide e ao temperamento inquisitivo.

De certo que os que o seguimos na súa primeira internada no blogomillo, sabiamos que non tardaría moito en morder novamente o anzol da triple uvedobre(se é que se ceibou del nalgún momento).

Por que é un motivo de ledicia o seu retorno?Moi sinxelo,como di o spot conmemorativo dos cincuenta anos de TVE,retornas a todo aquelo que che marca.E dende logo a este amiense-parisino(a orde dos factores pode altera-lo produto),pódelo tratar con indiferencia,mais é difícil que che deixe indiferente.

Sempre dende unha visión periférica,deséxoche moita sorte nesta nova andaina, kamarada.

P.S.:Espero que non esquenzas as túas habelencias felinas,Chexire.

Me siento sucio,pero es por un buen motivo...

Sintoo Herr, non me puiden resistir a plaxia-lo teu fantástico post.

Cando a beleza sublimada do debuxo se torna carne...




Que "frikada" máis curriña,ou?

Territorio Blog

Poida que maior pecado e redención da bitácoras sexa o seu cartel de "pase sen chamar".Pois ben, alguén acaba de bota-la porta abaixo.Quen?Pablo,como non...Que quen "coño" é Pablo?A maioría dos que tropezades e caedes por aquí xa o sabedes.
Os demais "iñorantes" non estaría mal que soubesedes que Pablo é unha plaga tan bíblica coma delata.

Un Big Bang en compás de espera.

Os caprichos do espirito, fixeron que viñese ao mundo en Galicia e que dese cos seus ósos en Siza´s Ville.

As súas pretensións son do máis humilde: Ser un xenio.Nada máis.Animo,"Pabliño",xa estás tolo.Queda menos para chegar ao teu porto vital.

En fin, fillo do Péndulo, tan só desexarche que o teu pai non te desherde.

Blog de los comentarios a la última entrada del blog descatalogado de Antonio, un crononauta que viajaba con un chico llamado Santi

Isto que como titular espertaría tódalas fobias xornalísticas que agocha Morgan na súa cardiaca cabeciña, pareceume o mellor xeito de encabezar o meu novo post.

Andaba eu tan féliz nunha das miñas viaxes espacio-temporais, cando despois de moitííííííííííííííísimo tempo sen revisa-lo meu blogue, reparei nunha comunidade alternativa que se xestara ao abeiro deste.

Modestamente, nunca pensei que algo tan breve suscítase tal número de comentarios.Sempre sen ter en conta o conto do denosauro de Monterroso ( esta vai por ti Serxio, alá onde esteas).

Entre os "okupa-blogs" atópanse nomes coma o de Marcos Ferro alias "Il", Anxa alias "Ila consorte", Juan Kastro alias "Juan Castro Rodríguez", Silvia, Jessica ou Xerardo.

A todos, DESCULPAS.A todos menos a Antonio,claro.

Tan só diciros que non.Non morrín.

O día que isto suceda, formarase un novo clube de fans que adorarán un billete de cincuenta euros no que apareceu unha variante bañesa das caras de Bélmez.

Iker Jiménez,fíchame!

Explorando

Non vós perdades este post.Non ten desperdicio.

Emulando a Alierta

No meu repaso matinal as miñas caóticas bandexas de correo,atopei un enlace (sináptico je,je) a un blogue moi prometedor:O sorriso do gato

Para ser Francos(féliz triséximo aniversario,camarada), admitirei que o autor do blogue é un...Como dicilo?...

Ummm...Amigo (evitarei disquisicións que non veñen ao caso).De tódolos xeitos, se este "weblog" non morre de éxito,acubillará posts do máis sesudos e interesantes.E para quen o dubide, o tempo darame a razón...

Capítulo Primeiro da Profanación

A cara oculta da lúa

A pura alma da lúa quedou raída
polos cantos da maruxía que ouvea para a súa musa .

Se a inspiración abrolla das raiolas do luar,
por que non buscala tamén nos fríos croios do chan?

Co teu fulgor de aluguer escoitabas
aos poetas que non se foran deitar.
E nesas noites de insomnio, fixéronte muller.

Maquilláronte con versos eses toliños de vez.


Dama de compañía. Indiferente orbitar.
Mercaban o teu consolo tan só cunha copla real.

Macilenta madame, xa vai chegando a vellez,
cráteres por un cento cuartean a túa pel.

Princesa das mareas. Tes a cara desconchada, dona de baixa ralea.
Ao teu proxeneta atendes cando a alborada chega.

Mais a lúa reservóunos a súa cara oculta,
para alonxarnos benquerida, deses ripios de segunda.
Atopareite alí. Non pedirei explicacións,
pois es coma as raiolas do abrente, coma o estourar do trebón.

Unha vez máis, sempre casual, estarás alí: na marxe escura da lúa.

Daquela lembrarei o pozo das moedas:
“Por que pagar un desexo que vai batendo nas pedras?”.
Dáballe ben pouco creto a aquel fondal dos anceios.
Ora ben, os escépticos tamén cometemos erros.

Estareite agrandando mentres se reflicta nas rúas.
Xa sabes onde atoparme: Na cara oculta da lúa.



ASDO: Leonardo de Pisa ´Fibonacci`

Aviso a navegantes.Xa empezamos...

A recente entrada en vigor do Protocolo de Kioto compromete aos seus asinantes, a reducir nun 5% as súas emsións de gases contaminantes nun prazo de tres anos. Eu,tal que o Tío Sam, resístome a deixar de emporcallar. Xa que logo, trufarei este espazo que me ofrece o hipermedio, de montes e moreas de lixo. O que avisa...

Camiñante non hai camiño

Nace o meu primeiro blogue coa intención de ter unha vida longa e rutilante coma a de Frank Sinatra. Se non pode ser, confórmome con que teña unha vida trepidante coma a de Syd Vicious.

Vive depresa, morre mozo e farás un bonito cadáver, que diría Truman Capote.