As Terras Baldías

Peor o remedio

2008-02-07T12:28:00.000+01:00

O pasado domingo vendo Cuarto Milenio(de que vos sorprendedes,se xa sabedes que son un friqui! :P),dicía un dos "expertos" que en Vojvodina e outras rexións do este de Europa,adoitábase soterrar aos defuntos con xornais para o seu entremento e así evitar que saísen dos seus cadaleitos.Imaxinades o que pasaría a cabeceira escollida fose "El Mundo":

Non sei a vós,pero a min espertar co "moneco diabólico" berrándolle ao micrófono dos bispos,ponme dunha mala hostia!

Xa sabemos cal é a musa de Wes Craven e Romero...

New Age

2008-01-30T11:35:00.000+01:00

Onte mesmo escoitaba a nova de que "¿Dónde estás corazón?", famoso programa de lercheo de A3,fóra líder de audiencia na súa banda horaria.Miña irmá desesperábase dicindo que ata cando lle daremos azos a este tipo de programas.Eu contesteille que despois de longas horas mirando a lavadora (será cousa do Caimán do Río Tea...) e o televisor decateime dun paralelismo:Ámbolos dous trebellos funcionan por ciclos e ao do "telelixo",non lle queda moito...

Nin son francés,nin me chamo Nostradamus pero esta mañá espertei feliz.

Será o preludio dunha nova Era?:

Espero que si xD:

Ermo

2008-01-30T11:18:00.000+01:00

Coma unha metáfora do agro galego en uns e ceros,este anaquiño de terra amence cada día máis inhóspito e solitario.Vou deixando atrás o meu labradío para luxa-las botas alén do meu minifundismo creativo.A blogosfera é moi grande e fascinante para deixar pasa-lo tempo da recolleita.

"Chiquilladas" e rabos de pasa

2008-01-09T13:40:00.000+01:00

Rematou o Nadal.Xa é hora de garda-lo alumeado ata que alá polo mes de Outubro o amor fraternal volva a lucir nos expositores.

Estas cousas suceden, en efecto cando as luces se esvaen:Seica xa non é ilegal negar o Holocausto nazi.

Despois de que a paz, o amor e demais atrezzo destas datas nos saísen polas orellas,ao ler este tipo de novas a un éntranlle uns desexos ben grandes de "liarse a tiros",como dicía o mozo dunha ex-compañeira,sumido na "xaneira colectiva" de Zara.

Sentenzas coma ésta remítenme a unha vella conversa,na que coincidía en que estamos a banalizar as palabras de máis.Nos ambientes universitarios, escoitase a miúdo a palabra fascista,sen que afortunadamente; ningún dos "ideólogos" da miña xeración tivesen contacto directo con esa realidade histórica.Como moito,aquí en Galicia desfrutamos durante máis dunha década do noso Dorian Gray enxebre.

Para Ionesco as palabras podían seren mortais.Eu non digo tanto,pero quen me pode negar que certas palabras son tan perigosas coma a folla dun coitelo?

É certo que nesta "fisterra" aínda sobrevive o fedor caciquil,mais non pasan de ser "fachiñas".Coma o cabrales:Familiares e rancios a un tempo.Daí, ao fascismo, resta un abismo.

Dun tempo para aquí,a extrema dereita adquiriu moita visibilidade mediática.Poida que hoxe só sexan unha grea de descerebrados que comparten cánticos racistas e litrona,pero mañá quen sabe se se poderían reproducir as sombras que asulagaron Europa hai ben pouco.

Estas non son "chiquilladas", que diría o bo de Arzalluz.Non perdamos a memoria pasado o "ano"...

Próspero lenque!

2007-12-31T12:46:00.000+01:00

Esmorece este ano tan intenso en tódalas vertentes e chama ás portas o vindeiro que promete superalo.Desexo a tódolos meus abúlicos lectores e amigos(soen confluír ambas categorías),un bo 2008.

PS:Ese sorrido,como non,era o teu.Déboche un post como é debido,amigo Ardeiro.Tamén queda pedente un "mojito",pero non me metas présa...

Apaguen os móbiles

2007-12-18T11:31:00.000+01:00

Mañá a luz proxectada dos Compostela esvaecerá por última vez.Unha mágoa.

Ao pé das novas que dan conta deste acontecemento podemos ler columnas que se conmiseran de esta desgraza para a sétima arte. O brazo executor deste "cinecídio",non é outro que Internet.

Outra vez a miserábel Internet...Vainos privar daquelas tardes de "romance cineclubeiro" en versión orixinal...

Todos andan a laiarse do baixo perfil do consumidor cinematográfico de hoxendía,sen reparar en que ao mellor a relación calidade-prezo non é a máis axustada.Aforos insuficientes,corredores estreitos,pantallas minúsculas...Xa sei que haberá quen me coloque o "sanbieito" de cinéfilo de saldo .Éche o que hai.

Sei que nunca paladearei o refinado bouquet da "alta cultura" e permanecerei confinado no meu universo Burger King,pero creo que a suba dos prezos das entradas non revertiu na pertinente mellora das infraestruturas.

Non son un gurú do sistema nin moito menos,pero curiosamente nalgunhas das cidades nas que puiden desfrutar das mellores salas(Barcelona,Mallorca ou Madrid) o gasto medio por habitante en cine é o máis elevado desta nosa "comunidade" española.

Pode que esta sexa unha reflexión simplificadora,pero xa que non se pode competir coa Rede en prezo,tentemos distiguirnos coa calidade expositiva.Algo así coma o tándem China vs. UE.

Aprendamos de vez a lección que nos dan os responsábeis de videoclub.com.es:"Internet non é o inimigo".

Se non nos adaptamos aos novos tempos extinguiremos coma aquela decadente fidalguía pedrayana

Retranca Salvi

2007-12-17T16:38:00.000+01:00

Non é que sexa especialmente devoto da información saínte do Vaticano, pero esta mañá lía no País un artigo de Paolo Flores D´Arcais abertamente crítico coa encíclica "Spes Salvi",segunda da longa lista de best-sellers que lle aventuro ao pope da Igrexa Católica.Ratzinger segue na liña daquela "dictadura do relativismo" á que aludira pouco despois de verse investido da autoridade que confire a fumata bianca.

Afrodita"incensarios fuera", ten para todos: Dende Voltaire, ata Bacon pasando por Kant.E foi xustamente éste, quen predicía que o proceso da Ilustración dos pobos, levaríaos dunha fe eclesial a outra racional depurada de supersticións.

Se ben unha encíclica é un documento de fe, a razón non pode evitar sentirse agredida ao desfrutarmos dunha perla dialéctica coma " el mundo sólo puede escapar del estigma de la desesperación acatando la fé católica".

Escribira o Papa Roncali sobre o "Progreso dos Pobos" e semella que Z,fixo caso omiso desa lectura.

Máis tarde,mentres camiñaba procurando escoita-lo maxisterio petreo de Santiago,topei con este bar nas inmediacións da Troia:

Non me resitín a adicarlle un sorriso sarcástico.Menos mal que sempre nos quedará a retranca...

Mini-vidas de trinta metros cadrados

2007-12-12T18:24:00.000+01:00

Nesta tempada semella que morte está a sorrir cara min co fío curvo da súa gadaña,para lembrarme que non é unha realidade afastada,senón aquela negra sombra á que Rosalía lle cantou por voz de Luz.

Esa sombra non é a irmá fuxidía de Peter Pan,senón algo tan cotiá coma o pan quente do almorzo.Esta mañá indo no bus lía o conto de Mario Benedetti,"sábado de Gloria" e naquelas liñas calladas de monotonía,dor e tenrura reparei en que a fugacidade da vida non é unha traxedia,senón máis ben un límite preciso que nos remite á obriga moral de desfruta-la apaixonadamente.

"Entonces extraje la libreta y empecé a escribir esto, para leérselo a ella cuando estuviéramos otra vez en casa, para leérmelo a mi cuando estuviéramos otra vez en casa. Otra vez en casa. Que bien sonaba. Y sin embargo parecía lejano, tan lejano como la primera mujer cuando uno tiene once años, como el reumatismo cuando uno tiene veinte, como la muerte cuando sólo era ayer."

Fragmento de Sábado de Goria de M.Benedetti.

Perdoade os que me leades accidentalmente,este acceso metafísico-vitalista,pero non tódolos días van ser festa.

Pornografía vestida de...

2007-12-11T13:24:00.000+01:00

O derradeiro libro, e unha das miñas últimas lecturas, foi "El erotómano" de Ian Gibson-"Inglaterra está muy bien,pero está llena de ingleses"-.Abofé que o desfrutei pola súa amenidade e o seu rebordante esmero documental.

Pero a Biblioteca Nacional de París reparou na depreciación da palabra fronte a imaxe e organizou esta exposición.

Este post vai adicado a tódolos que viaxaron a Perpiñán e despois reprenderon aos fillos por compartiren a Penthouse cos ácaros do colchón...

V(ázquez) de Vendetta

2007-12-11T12:53:00.000+01:00

Vou de cita en cita e ligo menos ca xogando ao mus...

"La televisión es el espejo donde se refleja la derrota de todo nuestro sistema cultural"Federico Fellini.

Rematade coas verduras antes de chantarlle o dente a este postre catódico:

Non deixedes unha farangulla.Pode que sexa pesado,pero non hai nada que non poida solucionar un potente antiácido.

Romantismo de caixa rexistradora

2007-12-11T12:06:00.000+01:00

"Amo más al ratón Mickey que a cualquier mujer que haya conocido" Walt Disney.

E logo?

Miedos de comunicación

2007-12-05T12:08:00.000+01:00

Blogger:Permite o acceso a máis de nove mil millóns de documentos.
Technocrati:Segue a evolución de cincuenta e catro millóns de blogs.
Youtube:Cada día subimos máis de setenta mil vídeos...

Saturados?

Hai centos de anos o coñecemento habitaba no couto privado do clero e hoxendía calquera pode proxecta-la súa voz en ceros e uns(e ás veces ata algún dous :D).Outra cousa é que a alguén lle interese o que dis.

Lembro que unha vez me dixeron con sorna que neste país había tres cousas das que todo o mundo sabía:A psicoloxía, o fútbol e o xornalismo.

"Polanco ha muerto.Viva o blogger!"

De certo, o xornalismo non morreu.Simplemente hai millóns de persoas que, aínda que probábelmente nunca figuren na nómina dos Pulitzer,son quen de transformar este fluxo informativo descomunal en coñecemento e xestionalo con maior eficiencia ca moitos titulados.

Con frecuencia a entrada dun competidor no "noso terreo"provoca laios e desconfianzas.Sucede coa globalización e tamén cos we media.

Son os Xogos Olímpicos da inmediatez.Na liña de saída hai dorsais elevados a n.O importante non é participar,Coubertein-todos poden facelo-;nin tan sequera ser o máis rápido.A pregunta é: Podes ofrecer algo mellor ca eles?

Morramos como galegos

2007-12-04T13:18:00.000+01:00

O grupo Gadisa pretendeu con esta celebrada campaña tender unha ponte emocional cos seus clientes.Ese vencello sanguíneo dos tópicos abrollará sempre do corazón da publicidade.Pode que as misses non saiban moito do meu país,Rusia; pero abofé que coñecerán o cliché do moscovita bébedo de vodka ou da walkyria de apelido case tan sinuoso coma o seu corpo.

Todos participamos dese "esperantismo tópico", así que de cando en vez, non está mal darlle a volta e rirnos un chisco.O meu post vai para eses heroes que puxeron o ovo centos de anos antes ca galiña nacionalista.

Burro:"Non era mala vidiña,se durase".

Gloria para os caídos na nosa festa nacional.O reverendo Reixa(quen te viu e quen te ve.Tócalle o carallo), rezará unha xacultoria na vosa honra.Desfrutade do bon vivant...Mentres dure.

Sugar Blu-Ray

2007-11-30T12:05:00.000+01:00

Levo uns días postrado na cama(máis dun reemplazará o participio por "estomballado" :P) por mor dun virus.Parafrasearei a San Agostiño dicindo aquelo de "bendita a cabeza que che doe,pois lémbrache que a tes enriba do pescozo".

Ao que ía:Xa tiña "mono" geek e pasei por Elotrolado.net,onde atopei un interesante post sobre un lector-gravador híbrido Blu-Ray/HD-DVD.

Despois de rematalo,lembrei unha conversa de cando a PS3 só era un ambicioso proxecto e un amigo confiábame que,na súa opinión, a guerra dos formatos non ía ser tal e ámbolos dous estaban condenados "a entenderse".

Á luz desta nova,semella que a súa profecía (el imítalle abondo a Damien); está a confirmarse.

Realmente alguén pensou que nun enfrotamento na que se baten dous dos meirandes púxiles da tecnoloxía: Microsoft coma coach do HD-DVD e Sony no recuncho do Blu-Ray(amais de importantes produtoras e distribuidoras audiovisuais),habería unha vitoria por K.O.?

Demasiados intereses en xogo nesta nova nova Guerra Fría do almacenamento óptico.

PS: "Lo guardaré en el cajón de los fracasos,junto con mi vídeo Beta".Gonzalo de Castro en Siete Vidas.

Idea-loxías de bar

2007-11-19T15:26:00.000+01:00

Sentado co binomio caña-tapa de rigor,quedo pampo mirando o canal MTV(cando menos non bebo refrescos light,Moe).

"Oes Juan,xa sei por que o socialismo está cuestionado".

"Por que?".

"Pois,por que parte do principio de que todos somos iguais.Creme,se esa muller máis eu somos iguais;eu perdinme polo camiño...".

Chocolataaaaa...Se queredes ler algo serio sobre a crise da esquerda europea.

Chove en Santiago

2007-11-19T14:15:00.000+01:00

Xa botaba en falta as pozas do Obradoiro...E aproveitando a conxuntura, postearei sobre mollado.

Hoxe pola mañanciña,lía o "artigo portugués" de Méndez Ferrín, no que viña a dicir
que se criticaba a Chávez por "esnobismo".

Xa se sabe que estamos en "terra de lobos" e se hai que ouvear en si bemol, pois ouvéase e punto.

Ora ben, hai alguén que cre, patriotismos de medio pelo aparte,que eses son comportamentos dignos de dous xefes de estado ou tan sequera de dous homes que se vistan polos pés?

Deploro a "campechanía"(estou a investigar se este termo existía antes do 75) do Rei Borbón,por que creo que esa é unha bagaxe moi pobre para a cabeza visíbel da diplomacia española(salvando a "Moratóns").

Outra das concesións populares, é a súa intervención no malogrado golpe do 23-F(aínda que isto daría para unha longa conversa e senón que llo pregunten a un teixugo que chegou a facer chanzas acerca do "Elefante Branco").Supoñendo que isto fose incontestábel e que a súa salvífica persoa evitase que a nación "pre Naranjito",situada ao carón do abismo, dése un paso á fronte;é esta unha premisa válida para concederlle un cheque en branco a perpetuidade(ou ata que morra.O que suceda primeiro)?

Creo que se comete o erro de personificar unha forma de estado,polo que as críticas a unha institución,confúndense con ataques a un individuo.

Non me esquezo de Chávez que tamén sabe gañarse o favor das masas cun discurso tan fervoroso, que en máis dunha ocasión pensei que botaba por fóra.Valla de exemplo a súa ponencia no pasado cumio da Opep.

O adaíl bolivariano tentou, cando Freddy Mercury gorxeaba en Barna,dicirlle Good Bye,presidente a Carlos Andrés Pérez, pero fracasou nas súas prácticas de fogueo.

Resulta que agora Aznar é un golpista e un fascista...

Poida que Aznar sexa un fillo da Gran Bretaña(perdón para tódalas bretonas que exercen tan ancestral oficio),pero é o noso fillo de puta.

O pucelano abandonou o seu escano(democrático) tras oitos anos e non procurou unha reforma constitucional que lle permitise detenta-lo poder per secula...

E como dixo ZP:Non serei eu quen o defenda,pero...Sentidiño.

Para unha vez que non le un discurso...

2007-11-15T11:43:00.000+01:00

Tanto rebumbio coa preguntiña de marras é vai resultar que ao fin levábase moito tempo dicindo esa frase na casa dos "Borbóns de chocolate"... Oute dixit.

Canta hostilidade destila a foto...

Pili

2007-10-03T11:57:00.000+02:00

Crucificando ao crucifixo

2007-05-09T16:45:00.000+02:00

Xa hai uns días que lera este bonito panfleto,pero resulta que dende Periodismo Incendiario,puxeron en marcha unha proposta "abertamente laicista" á que me suscribo.

Ún non se reforma.Só perde folgos...

2007-05-09T12:17:00.000+02:00

Onte no videoclube, mentres Noa esgotaba a xornada laboral,púxenme a parolar con Emilio,amigo, opositor e informático(vaia cóctel para enxendrar un friqui).A conversa chegou a un punto álxido cando falamos de Al Pacino.

Eu recomendeille "Carlito´s Way", onde da man de Brian de Palma,volve a vestirse de gala coa pel dun hampón.

Como xa ocorrera con Micky Corleone, Carlito pretende escapar dun destino case tráxico.

Acaba de saír do caldeiro despois de cumprir cinco dos trinta anos de prisión por delitos de narcotráfico.O artífice deste "prodixio legal" non é outro que Sean Penn, un avogado decadente que sobrevive salvando cus mafiosos.

De novo sendo un home libre, Carlito Brigante fai propósito de enmenda e mesmo planea unha xubilación dourada;pero velaquí que a sombra do seu pasado encarnouse en Benny Blanco, un narco de medio pelo, que admira o ronsel de Brigante e aspira ao "cetro" de Harlem Este.

O protagonista tenta esquivar por tódolos medios as miserias do lúmpen,malia a saber nos seus adentros que " a rúa sempre te está a observar".

Con todo, "o león durmido" leva tatuados os instintos que lle axudaron a sobrevivir no Barrio Latino de Harlem dos 70 e será un autoimposto sentido da lealdade, o que o apartará dese camiño recto marcado polos seus pasos de escéptico.Despois de todo, como lle dixo un avogado:"Ún non se reforma.Só perde folgos..."

Nota:Non ten desperdicio a intervención de Viggo Mortensen.O cabrón xa apuntaba maneiras.

Ayla

2007-05-04T13:58:00.000+02:00

Hoy rompo con el monolingüismo galaico habitual ,para hablar de Ayla, quien además de una apasionada de Auel y su Clan del Oso Cavernario,es uno de los descubrimientos más amenos que me ha deparado la blogosfera en los últimos tiempos.

Lo cierto, es que me ha encantado su sentido del humor y el diseño de su blog me ha conquistado(gráficamente hablando je,je).Espero que no abandone el espíritu de anteriores reencarnaciones cibernéticas.

No siempre somos los gallegos los que miramos hacia la Villa,en ocasiones son ellos quienes nos miran ;).

Sigo a cravar

2007-05-03T19:34:00.000+02:00

Retomo a fasquía revolucionaria co gallo da seguinte nova publicada en "Polancópolis"

A Eurocámara nega que o intercambio P2P sen ánimo de lucro sexa delito.

Seguindo o fío desta información, atopei un post que me encantou.

Pois si."O povo é quem máis ordena",Monchiño* e similares.

*Monchiño é unha traducción do enxebrizator 2.0 do Rei do Polo Fritido alias "Ramoncín".

ZP e o suor de Esperanza

2007-05-03T13:11:00.000+02:00

Xa fica lonxíncuo o lema electoral de Zapatero Presidente, co que Blanco transformou a un ambicioso leonés, no superheroe das cellas arqueadas.

Acicatados por un eslogan tan pegadizo,os rapaces de TeleMadrid a'xuntaron as súas cabezas en singular brainstorming,para tras fumegantes sesións, parir está perla: "Espejo de lo que somos".Ata aquí todo ben,non si?

O problema é que neste país, afortunadamente, os límites entre o bo xornalismo e a mala hostia están realmente desfigurados.

Unha simple alteración silábica abondou para que ao talentoso responsábel de publicidade se lle viñese o mundo enriba.Voilá: "Espe jode lo que somos".

Que razón tiña Freud...A pulsión sexual pode traizoarte no momento máis inoportuno.

Cumpridamente informado da tesitura, o pasado día 29 ZP achégouse cortesmente á condesa do valado e advertiulle polo baixo: "Espe te voy a hacer sudar".A luva está no chan,recolleraa Esperanza?

Levará a ese hipotético encontro íntimo o casco da construcción,emulando aos Village People?

Abofé que a política pode facer estraños compañeiros de cama...

Bombardeando cravos

2007-04-26T14:04:00.000+02:00

Onte, videando o filme de María de Medeiros "Capitáns de Abril"(é maliño,pero vaia por diante a conmemoriación), e mentres escoitaba "Grandola.Vila Morena" de Xosé Afonso; rumiaba sobre como os símbolos espertan as conciencias.Esa canción foi a chave de paso para unha vaga de cravos vermellos que rematou por esmorecer de vez o salazarismo.

Trinta e sete anos e un día antes a vila de Guernika ficou asulagada por outra vaga mortífera:A das bombas que grabaron a lume na memoria colectiva a Operación Rünge.

Canda estas dúas efemérides, érguense dous estandartes de sobra coñecidos:O Gernika,de P. Picasso e a canción do "Zeca".

Na altura destes fitos,calculo eu que estaba a prácticar os catrocentos estilos no testículo(léase collón) esquerdo do meu pai,causa eximente de lembranzas;como comprenderedes.Porén, cando o retrouso poético do "povo" ou o o estrondo dos Hinkel cesaron,estes símbolos chegaron ata a miña xeración pendurados do tempo.

Na súa intervención, en calidade de experta cinéfila e activista subversiva,Margarita Ledo-Vaia muller.Quen a pillase con cento cincuenta anos menos!- desexou que non só houbese portugueses saudosos de Salazar,senón tamén do capitán Dinís de Almeida.

Dixera Picasso que arte debía ser unha arma e non colgarse das paredes.Para min, non son premisas excluíntes.

Chopin-Hauer

2007-04-16T10:49:00.000+02:00

Se o tal Hauer tiña razón,aínda me restan case dezaséis anos para remata-lo texto e outros trinta para formaliza-lo comentario.Cando o aniversario se descolga do almanaque,un cae na tentación de facer inventario(como se todo fose tan sinxelo como para limitarse a sumar e restar!),polo que me imaxino que se o vou postergando,a crise dos corenta pode ser bíblica.De tódolos xeitos, polo de agora radico na Belle Époque,así que...

Solana saltara á palestra co famoso "catorceavo" e o inefábel F.X.Vaz d eulle unha nova dimensión ao vixésimocuarto número natural:O "vintecuatro".

Durante trescentos sesenta e catro días, teño tempo dabondo para celebrar debidamente os meus non-cumpreanos,pero mañá convido a tódos aqueles que tiveron paciencia suficiente para simular amizade no decurso deste camiño, a uns tóspiros ou similares.

Podería adoptar unha postura pretendidamente nihilista ou "A-mi-esto-me-da igual",pero que carallo,alégrome de pasar por aquí!.

Mad

2007-03-22T13:31:00.000+01:00

O País (Polancópolis, para "Portodoslosantos"), ven de publicar unha nova que revela que o dez por cento dos españois padece algún tipo de trastorno siquiátrico.E digo eu...Se o Congreso dos Deputados está conformado por trescentos cincuenta membros, só hai trinta e cinco aos que se lles vai a cachola?Quen son?

Fagan xogo, ladies&gentlemen.

Killer Instinc

2007-01-16T13:32:00.000+01:00

A verdade é que non me creo capaz de predicir acertadamente cal das tres consolas da terna da nova xeración sairá vitoriosa.O que si podo aseverar rotundamente é que a Wii será unha rival perigosa ...

A ver que é o que sostén agora o do "perfil brando" de Nintendo :P .

Help

2007-01-12T14:13:00.000+01:00

Veño de ler opinións en Xataka sobre o enésimo fillo de Jobs e Cía:o i-phone.Xa que el o presentou coma o "gadget total", indirectamente acabará coas "incomodidades" da vida multimedia.

Vía porsilasmoscas

Estulticia(palabro que determina o parvo que podo chegar a ser)

2006-12-19T13:23:00.000+01:00

Onte a miña "asnorancia" revelóuseme de novo con crudeza cando videaba Sexto Sentido e as Supernenas completaron o apelido de Esperanza Aguirre Gil(ata aquí chegaba o meu coñecemento)...de Biedma!!

Recapitulemos:Espe non só ten ascendencia no estranxeiro(Catalonia Land), se non que o seu tío, Jaime Gil de Biedma,amais dun dos máis celebrados poetas sociais dos cincuenta, era homosexual e flirteaba con correntes políticas de inspiración marxista.

Se non tivese dabondo co seu penoso itinerario cara o fin de mes, agora isto!Estan tolos estes poetas.

Habemus Kamarada

2006-12-13T12:45:00.000+01:00

Durante o meu paseo blogueiro matutino,reparei en que Gago anunciaba a volta de Juan Castro(alias Kastro,alias Ákaro,alias Chexire,alias Cronistadeoz...) ao territorio blog.Sempre é unha boa nova que a ventá aberta da Rede deixe paso á creativide e ao temperamento inquisitivo.

De certo que os que o seguimos na súa primeira internada no blogomillo, sabiamos que non tardaría moito en morder novamente o anzol da triple uvedobre(se é que se ceibou del nalgún momento).

Por que é un motivo de ledicia o seu retorno?Moi sinxelo,como di o spot conmemorativo dos cincuenta anos de TVE,retornas a todo aquelo que che marca.E dende logo a este amiense-parisino(a orde dos factores pode altera-lo produto),pódelo tratar con indiferencia,mais é difícil que che deixe indiferente.

Sempre dende unha visión periférica,deséxoche moita sorte nesta nova andaina, kamarada.

P.S.:Espero que non esquenzas as túas habelencias felinas,Chexire.

Ficamos "augusto"

2006-12-12T11:05:00.000+01:00

Decenas de procesos xudiciais abertos,cancelación de contas multimillonarias,milleiros de mortos, para ao cabo;regalarnos o final máis tópico da historia...

Hoxe na "Coz" Pinto e Chinto publicaban unha viñeta na que satirizaban a incineración infernal do ditador andino.

Seguindo o ronsel, os "guiñoles" parodiábano emulando a Gila nunha reserva de suite diabólica...

Que queredes que vós diga, para min a xustiza divina é unha solución de mal pagador, algo así coma un "xa che devolverei mañá o que me emprestaches" elevado a niveis suprasensoriais.

Gago revelaba a xénese wi-fi de Xehová,mais debe suceder coma no ReinoUSC,onde a cobertura falla en máis dunha ocasión.

Veremos se cando Garzón cruce Estixia, a xustiza se globaliza de vez.

Agardar toca...

A canteira de Al Qaeda

2006-10-16T16:22:00.000+02:00

O pasado mércores o FBI entrou no instituto Mc Clatchy de Sacramentoou(California), para someter a Julia Wilson a un interrogatorio...Bonito lid,pero...Quen é Julia Wilson?"Con toda certeza estaremos diante dun dos cerebros de Al Qaeda nos iuesei", pensaredes.Pois non.Trátase dunha rapaza de catorce anos de idade a quen os federais chamaron a capítulo por,supostamente,caricaturizar a Bush nun foro da Internet.

Meu deus!Que abominábel!Pónseme un nó na gorxa só de pensalo...Agora mesmo vou chamar aos servizos de Intelixencia de "Yankeelandia"(abstédevos do chiste gratuito), para informalos de que a rede terrorista ten unha publicación regular en España chamada el Jueves(vou escribirlles decontado por que seica sae os mércores).

Corre Forges,corre!

Tolemias diversas

2006-10-09T13:35:00.000+02:00

O pasado mes de setembro suspendeuse na Deutsche Oper de Berlín a ópera Idomeneo de Mozart.Columnistas,editorilalistas e -istas varios lanzaron soflamas defendendo a liberdade de expresión.Foi na web,onde atopei a que para min é unha das reflexións máis atinadas sobre esta polémica.

Neste mundo de tolos, alomenos éste faime rir.

Ata sempre,Che

2006-06-21T12:51:00.000+02:00

O Che, máis coñecido coma José Blanco Pazos, non se candidatará nas vindeiras eleccións municipais.

Negreira, e por extensión a comarca do Val de Barcala, perden moito máis ca un rexidor, xa que con el esvaécese unha estrela mediática que alumeou moi preto do "purguratorio".

Coma se dunha fermosa metáfora animista se tratase,o home que se sentou á destra de Fraga fixo pública a súa renuncia tan só un par de días antes do día de San Xoán,data no que o sol chega ao seu cénit para despois declinar.

A noite do venres prenderanse centos de cacharelas en toda a xeografía galega.A carón dunha delas, pedirei que o "blancopacismo" non remate sendo sombras e cinsa.

Féliz Apostasía 2

2006-06-09T12:32:00.000+02:00

Non hai moito que o amigo Uz se andentrara nunha cruzada(curiosa paradoxa), para exerce-lo seu dereito a apostatar da fe católica.Pois resulta que agora unha conxura comunista pretendía flexibilizar-los trámites dese sempiterno: "Vuelva usted mañana".Por desgraza esta proposta foi rexeitada no Congreso.Así pois, resta moito fío deica o final do labirinto,Gerardo.

A clave

2006-05-22T13:00:00.000+02:00

O pasado venres era a data sinalada para o estreo do Código da Vinci ,a adaptación cinematográfica do best-seller de Dan Brown.Poida que dende "Lo que el viento se llevó",ningunha das versións cinemátográficas dunha novela que se teñen feito, causara tal nivel de expectación.

Conflúen moitas claves e sinerxias para explica-lo impacto dunha obra destas características.Entre elas,atopamos a feroz campaña publicitaria que encumiou a Brown ao Olimpo dos escribidores multimillonarios(estímase que a venda dos corenta millóns de exemplares lle reportou a bonita cifra de trescentos millóns de dólares).

Adoitaba dicir Juan Kastro,-Chexire para o blogomillo-que "S.Pablo fóra o maior experto de marketing da Historia".E non lle faltaba razón...

Seguindo os pasos deste "pecador arrepentido",o autor de "Ángeles y Demonios" orquestou unha campaña publicitaria coma poucas se lembran.

Coa súa intriga pseduo histórica-relixiosa puxo en pé de guerra a colectivos sociais tan dispares coma o Opus Dei(por certo, a editorial norteamericana que se fixo cos dereitos do Código,ven de reeditar "El Camino"),a NOAH-ten coña-(Asociación de Albinos Americanos),a Igrexa Ortodoxa bielorrusa,historiadores e teólogos,a unha monxiña de Westminster...Todos eles vencellados polo marabilloso fenómeno da publicidade indirecta."Que falen mal,pero que falen",debeu pensar o bo de Dan.

O estratosférico triunfo da trama encabezada por R.Langdon,non é máis que a escenificación recurrente dese virus ibérico que nos leva a adora-lo estranxeiro en detrimento do produto nacional: AUPA J.J.BENÍTEZ!

Me siento sucio,pero es por un buen motivo...

2006-03-16T17:02:00.000+01:00

Sintoo Herr, non me puiden resistir a plaxia-lo teu fantástico post.

Cando a beleza sublimada do debuxo se torna carne...

Que "frikada" máis curriña,ou?

Bon voyage,excelencia

2006-03-13T18:50:00.000+01:00

Xustiza...A verdade é que non sei dicir de que se trata.

Semella máis un horizonte ca un simple concepto.

Por que,tódolos horizontes son visíbeis,mais cando teimamos en achegarnos, amósanse fuxidíos.

O sábado morreu Slobodan Milosevic,o Carniceiro dos Balcáns.Durante o seu mandado, a actual Serbia-Montenegro coñeceu tres sanguentas guerras que se cobraron un tributo de máis dun cuarto de millón de vítimas civís.

No ano vindeiro, estaba previsto que o Tribunal Penal Internacional emitise o fallo dos cargos que se lle imputaban...Puntos suspensivos....Nada máis.

Desgrazadamente, Napoleón levaba razón naquelo de que unha retirada a tempo é unha vitoria.

Territorio Blog

2006-03-03T15:29:00.000+01:00

Poida que maior pecado e redención da bitácoras sexa o seu cartel de "pase sen chamar".Pois ben, alguén acaba de bota-la porta abaixo.Quen?Pablo,como non...Que quen "coño" é Pablo?A maioría dos que tropezades e caedes por aquí xa o sabedes.
Os demais "iñorantes" non estaría mal que soubesedes que Pablo é unha plaga tan bíblica coma delata.

Un Big Bang en compás de espera.

Os caprichos do espirito, fixeron que viñese ao mundo en Galicia e que dese cos seus ósos en Siza´s Ville.

As súas pretensións son do máis humilde: Ser un xenio.Nada máis.Animo,"Pabliño",xa estás tolo.Queda menos para chegar ao teu porto vital.

En fin, fillo do Péndulo, tan só desexarche que o teu pai non te desherde.

O "canón" occidental

2006-02-14T10:36:00.000+01:00

Nun exercicio de orixinalidade sen precedentes, matinaba eu se falar de Mahoma ou agasallar con flores e tarxetas en S. Valentín.Sopesando as dúas opcións, concluín que a primeira das opción era a máis (barata) axeitada,en virtude da súa "candente actualidade" .

Que se liberdade de expresión, que se un "quítame allá esas caricaturas"...

Dende o meu sempre limitado e valioso punto de vista, creo se dalgo se pode acusar a uns e outros é de idolatría. O amor excesivo a un ídolo.A pugna estriba en decidir cal dos respectivos tótems debe impoñerse ao outro.

Por que se as reverencias duns se orientan cara a cidade saudita da Meca, as dos outros descansan nesas tres palabras herdadas da Revolución Francesa: liberdade de expresión.

Semella que o que naceu coma un dereito (previa sega dalgunhas cabezas; como non), mudou nunha especie de dogma que debemos salvagardar a toda costa.

Os dereitos abrollan no terreo da reflexión,os dogmas afunden as súas raíces na impermeabilidade da fe.

O grave do asunto non é que o depositario dos rezos de centos de millóns de musulmáns aparecese satirizado cunha bomba enriba da cachola, nin tan sequera as destrutivas algaradas dos ultraxados fieis.

O que me inqueda é que detrás desa clave de humor subxace unha idea que tende a identificar un determinado credo con comportamentos terroristas.

Temos medo deles?Percibimo-la súa presenza coma unha ameaza?E moi posíbel que prescindísemos do tamiz da diplomacia, moita xente contestase afirmativamente ao meu inquérito.

Pero...Quen reparou en como nos ven eles a nós?Coma colonizadores?Non sería comprensíbel logo a súa airada reacción?.

Hai xa máis de cincocentos anos que invadimos o Novo Continente cun "kit civilizador" composto por Biblia e espada.Plus Ultra e tal.Daquela desfrutabamos coa nosa autocomplacencia benefactora sen plantexarnos sequera que podiamos non tela razón...

E digo eu, para tan pouco deron cinco séculos?

Blog de los comentarios a la última entrada del blog descatalogado de Antonio, un crononauta que viajaba con un chico llamado Santi

2006-02-10T16:04:00.000+01:00

Isto que como titular espertaría tódalas fobias xornalísticas que agocha Morgan na súa cardiaca cabeciña, pareceume o mellor xeito de encabezar o meu novo post.

Andaba eu tan féliz nunha das miñas viaxes espacio-temporais, cando despois de moitííííííííííííííísimo tempo sen revisa-lo meu blogue, reparei nunha comunidade alternativa que se xestara ao abeiro deste.

Modestamente, nunca pensei que algo tan breve suscítase tal número de comentarios.Sempre sen ter en conta o conto do denosauro de Monterroso ( esta vai por ti Serxio, alá onde esteas).

Entre os "okupa-blogs" atópanse nomes coma o de Marcos Ferro alias "Il", Anxa alias "Ila consorte", Juan Kastro alias "Juan Castro Rodríguez", Silvia, Jessica ou Xerardo.

A todos, DESCULPAS.A todos menos a Antonio,claro.

Tan só diciros que non.Non morrín.

O día que isto suceda, formarase un novo clube de fans que adorarán un billete de cincuenta euros no que apareceu unha variante bañesa das caras de Bélmez.

Iker Jiménez,fíchame!

Por brevidade que non quede

2006-01-16T13:18:00.000+01:00

Todo nace e morre nun mesmo lugar: O silencio.

Monárquicos

2005-11-18T14:25:00.000+01:00

Se isto non é arengar contra a monarquía, que baixe Peñafiel e o vexa.

Explorando

2005-11-18T14:18:00.000+01:00

Non vós perdades este post.Non ten desperdicio.

Emulando a Alierta

2005-11-18T12:14:00.000+01:00

No meu repaso matinal as miñas caóticas bandexas de correo,atopei un enlace (sináptico je,je) a un blogue moi prometedor:O sorriso do gato

Para ser Francos(féliz triséximo aniversario,camarada), admitirei que o autor do blogue é un...Como dicilo?...

Ummm...Amigo (evitarei disquisicións que non veñen ao caso).De tódolos xeitos, se este "weblog" non morre de éxito,acubillará posts do máis sesudos e interesantes.E para quen o dubide, o tempo darame a razón...

Policías e ladróns

2005-11-14T12:20:00.000+01:00

Hoxe é un deses días. Unha desas xornadas con resaibo de dèja vú. Un día no que o catorce é a única marca diferenciadora con respecto os seus irmáns máis vellos.

Mentres andaba na procura dun ordenador para actualiza-lo meu blogue(o pobriño do abandonado que o tiña, xa fedía a naftalina), autoconvencíame de que este post non versaría sobor de política, rexouveo,casquería ou calquera outro eixo temático susceptíbel de ferir sensibilidades.

Mais a carne é feble(a miña máis se cabe) e volvo ás andadas.

O sábado tivo lugar unha manifestación co gaio de expresa-la disconformidade dos alí presentes coa nova Lei Orgánica da Educación.

Malia que carezo do sentido crítico que concede a lectura literal do texto legal que si atesouraban a maioría dos manifestantes, apreséntaseme moitos claroscuros nunha lei destinada a auparnos do antepenúltimo lugar do baremo que testea a calidade da educación no Vello Continente.

Pero non vou adicar estas liñas a debulla-los perigos e bondades da L.O.E. Sería intrusismo no honorábel gremio dos tertulianos matinais.

O que me enerva profundamente é esa visión reduccionista da pluralidade que se resumiría nun cinematográfico: “Non hai sitio nesta cidade para os dous para os dous”

En vista do agravio clerical que supón a nova norma, Rouco Varela desenfou o seu Colt linguar e animou aos católicos a secunda-la protesta.

Afeito xa a este tipo de espantadas, podería face-la vista gorda (ese deporte tan castizo) se non fose por que o últimamente tan traído e levado Estado de Dereito e a ameazada orde constitucional, especifican non só o principio da separación de poderes, senón tamén a aconfesionalidade estatal.

Atendendo a esa premisa plantexada no artigo dezaseis da Carta Magna, tódalas crenzas deberían ser tratadas igualitariamente.

Logo…Como é que a fe mahometana, por poñer un exemplo, xa era optativa (con sorte) antes da revisión educativa? Por que esta circunstancia non provocou tan encendida polémica?

Non fago apoloxía de ningunha confesión concreta. Tan só lamento que o noso campo de visión se estreite paulatinamente.

Dicía Risco que admiraba o trazo simple dos meniños, quen simplemente cun par de liñas podían representar figuras moito máis puras ca os intentos "pseudorrealistas" dos seus maiores.

A todos nos sucedeu o mesmo:Empezamos cuns borranchos planos e despois descubrimos esas pomposas verbas: volume e perspectiva.

Poida que a nosa forma de pensar decorra polo mesmo camiño. No inicio, uns pensamentos sinxelos que engordan progresivamente con argumentos, motivos e demais trapallada retórica que nun intento fallido de darlle volume ao noso discurso, non consegue senón revelar a bidimensionalidade da nosa razón.

Traducción do párrafo anterior: Aínda que non decatemos, ficamos sendo meniños disfrazados de policías e ladróns, tratando de convencer aos cacos de que o noso é o bo camiño.

Plaxiando a Mrs Sara-Mago:Ese é o verdadeiro imperialismo.

Nota: Se vos prace, reflexionade un chisquiño. Non vos “comades a cabeza coma min”:P.

O rift galego

2005-10-13T12:21:00.000+02:00

"De nuevo en la brecha, amigos míos, (...) En la paz nada conviene más a un hombre que la serena modestia y la humildad, pero si el estallido de la guerra suena en los oídos, entonces hay que imitar la conducta del tigre". Enrique V.

Andaba a voltas co apagón analóxico, previsto para o 2008,coa TDT, coa nova xeración de liñas ADSL, cando de socato espertei e a liña TRAC (Tecnoloxía Rural de Acceso Celular) seguía alí...

Resulta imposíbel pensar nos prometedores avances nas TIC, sen que simultáneamente tomen corpo esas dúas palabras tan temidas: Fenda Dixital.

Felizmente, eu vivo no rift dixital, radicado nunha Galicia máis fisterrá ca nunca.Son da Galicia rural.Da Baña, para máis datos.

Nestes días non podo apartar da miña cabeza o agravio comparativo que supón que dous concellos limitrofes e por extensión tamén rurais, dispoñan dun acceso á Rede de calidade.Sen ir máis lonxe, os meus veciños nicrarienses, desfrutarán no vindeiro 2006 de conexión vía fibra óptica e os brioneses xa desfrutan na actualidade de wireless.

Alén do chauvinismo local, puiden saber que o 31 de Nadal do ano pasado, Telefónica España estaba cominada pola Lei de Servizos de da Sociedade da Información e do Comercio Electrónico (LSSI), a substituír o sesenta por cento destas liñas.

Se o meu reloxo non me engana, estou a máis de medio ano vista desa data, logo podo celebrar que me atopo entre ese corenta por cento de clientes VIP.

Cando vences o escepticismo previo de chamar ao servizo de atención ao cliente,descobres que a resposta que che ofrecen á pregunta de por que aínda non trocaron a túa liña, aseméllase demasiado a: "O gasto que a nova infraestrutura suporía non é asumíbel pola compañía".

Ben distinta é a versión cando un dos responsábeis da corporación presidida por Alierta, é inquerido por un xornalista, posto que se escudan na coartada de que a iniciativa de cambia-la liña debe nacer do usuario.

Mexan por un...

Retomando o aspecto puramente económico, se o gasto é "inasumíbel"..Que foi dos 479 millóns de euros procedentes dos fondos europeos FEDER, para a cobertura das zonas rurais.

Esta situación, non é por desgraza un feito illado, senón que procede dunha complexa maraña de queixas e reclamacións.

Que o número de denuncias diante dos organismos de defensa do consumidor medrase en Galicia nun cincuenta por cento no que vai de ano, confirma que as empresas se preocupan demasiado dos beneficios, en detrimento da calidade dos servizos.

En fin, aproveitando Xekspir aínda seguirá a removerse na súa tumba, rematarei dicindo que "algo cheira a podre".

Potexer e servir

2005-10-11T17:19:00.000+02:00

Louisiana e máis concretamente Nova Orleáns seguen protagonizando portadas:

Onte, dous policías golpeaban brutalmente a un sexaxenario, xa que, segundo a versión dos axentes, estaba a provocar incidentes por mor dunha intoxicación etílica(traducido coa axuda do diccionario de bañés urxente: "por andar enchoupadiño coma unha brota").

A polémica foi medrando cando Robert Davis, o agredido, declarou que levaba máis dun cuarto de século sen probar gota de alcool...

Sen "mamado" de por medio, claro está que a coartada policial perde consistencia.

Outro dato a valorar sería o de que a vítima é un negro, non así os agresores.

Poida que noutro contexto esta noticia non suscitase suspicacias raciais, máis nunha cidade na que o 68% da poboación pertence a esta raza e na que aínda fumean as acusacións de deixadez racial na catástrofe do Katrina.

O escepticismo e a desconfianza fan a súa aparación en forma de titular.

Para pulsar a opnión dos internautas sobre esta espiñenta situación, o portal de noticias IBLNews ven de publicar unha enquisa na que máis dun noventa e oito por cento dos participantes secundaban a tese de que os corpos de seguridade estatais abusan da súa autoridade.
Alén da validez empírica desta mostra, resulta preocupante que as que se deron en chamar "forzas do orde" gocen de tan baixa popularidade.

Este suceso, que actúa de caixa de resonancia despois do acontecido na localidade de Roquetas de Mar, debería invitar a reflexión a quen lle atinxa de por que a xente ten unha percepción tan negativa dos homes e mulleres supostamente encargados da súa protección.

Eclipses

2005-10-04T16:31:00.002+02:00

Onte puidemos observar un fenómeno que non se daba dende a España do "bourbón" Carlos III:

un eclipse de sol anular.

Neste tempo de abundancia informativa, derivada en demasiadas ocasións en saturación informativa, webs, noticieiros, blogues e xornais desviaron a súa atención cara o epicentro informativo da última quincena: G. E. 2005...Para os profanos Gran Ecplise 2005.

Certamente o "baile cósmico"-que diría un friqui-foi digno de ver, malia os comentarios desencantados duns rapaces sentados preto dun servidor:"Pues no es para tanto". Claro, se non o deseña Kojima, a cousa perde.

Repasando infografías, reportaxes e analises varias cheguei a conclusión de que un eclipse non é outra cousa ca unha ilusión óptica, un erro na nosa percepción.

Ata coincidía coa comunidade de astrónomos, mais cando oín que o período Saros tiña unha duración nunca inferior aos dezaoito anos...

E vero...

Recapitulando, lembrei a asañadas acusacións que políticos e a súa cohorte de adláteres se adicaron co gallo da reforma do estatuto catalán.

Exactamente igual ca en séculos pasados o satélite catalán, 400 veces inferior á fulgurante nación española, proxectaba a escuridade sobor dos aterrorizados viláns.

Tan só unha salvidade:

Nesta ocasión o umbral non o provocaba un corpo celeste inoportuno, senón dúas simples palabras, nación catalana.

Tirando do fío das supersiticións cataclisticas que o longo da historia se alimentaron dos ecplises, os hindúes reducían o ecplise a unha cuestión de morosidade: Dahnko(figura comparábel co diaño) secuestraba ao Sol por non salda-las súas débedas.

Tal que un problema de olor corporal, o símil político, vese vir dende lonxe: os advenedizos Carod e Maragall reclaman co novo estatut a débeda que Zapatero contraeu na súa investidura. coma presidente do goberno.

Esa é cando menos, a versión dos que ficaron "mirando cara el sol"."¡Niño, ponte las gafas homologadas!"

Desprotexidos das lentes Zeiss do sentido común, sufriron importantes danos nas súas fóveas-que tamén fobias-, cando escoitaron aquel exconxuro que fería de morte á sacrosanta Constitución Española-trade mark-.

Por que como todo cidadán de ben sabe, a carta magna contempla únicamente os conceptos de nacionalidade e rexión.

Certo é que o estatut incorpora expresións tan sospesitosas como a de "libre solidaridade". E digo sospeitosa, posto que dende a miña perspectiva, o aspecto capital do noso modelo de convivencia non é outro ca o do auxilio interterritorial e o esforzo volitivo que iso supón.

Alén de expresións incorrectas, ou por veces díscolas,sexamos sensatos:Non estamos a falar do Black and White. As palabras non matan.

Xa vexo a García de la Concha incluíndo no esplendoroso diccionario da RAE unha esquela semellante á que segue:

"As palabras poden producir manía persecutoria.Administren a semántica en pequenas doses".

Revival

2005-09-12T15:41:00.000+02:00

Veño de ler un artigo de Xabier Queipo no que rumiaba reflexivo sobre este verán de cinsa.

Sorprendeume por riba do seu ton revindicativo, a inquedante abundancia de faltas de ortografía.Por mor dese impetú plusmarquista do xornalismo, nacen estas pezas disléxicas.

Eu, en troques, escribín estas letras coa fasquía parsimoniosia que me caracteriza.Uffffff...

Non quero dicir , obviamente, que ao dispor de máis tempo(pois xa queda lonxe o meu último post), implícase que poidese escribir con máis tino ca o do que ten o alento do seu redactor xefe como única brisa estival.

Simplemente penso que este foi a moitos niveis,incluído o persoal, un verán de moitas mudanzas.Duns cambios que rebasan con moito calquera eslogan.

Afortunadamente mentres ardía arredor de min e As Terras Baldías colgaba o cartaz de "pechado por hibernación", aínda se podía un refuxiar nos posst "inzidiozos" e amarelistas do bo de .uz.

Poida que este sexa o meu último post, mais a bo seguro que non seá o derradeiro.Perdoade este ton tan grave/pedante, pero parafraseando a Les: "Cualquiera se equivoca"-djjo el pato al bajarse de la gallina-.

Barbeito Imperial

2005-05-24T09:50:00.000+02:00

Escribo este post para dar cumprida resposta ao requerimento

Certo é, amigo licenciado que este blogue aseméllase progresivamente a un eiral (poida que de aí o seu nome :P), mais porén o seu barbeito ven de rematar.É posíbel tamén que dende o cuadrante capitalino do Imperio non resulte doado apreciar a ferltilidade dos sectores periféricos(non sería a primeira vez).Non obstante... I´m back again.

Féliz apostasía

2005-04-22T16:49:00.000+02:00

Voume permitir, nesta tarde de venres, polemizar co meu compañeiro, amigo e coetáneo: Uz.

Cóntovos: Uz, a parte de lusista e gitan,o é un apostata frustrado (un fermoso pareado!) e esas pulsións anticlericais súas levárono a escribir o interesante post Habetis Papam.

Amigo Uz, direiche que me adhiro case en absoluto a esta entrada no teu blogue, mais has de ter presente que este Papá tamén é o teu, mal que che pese. Por que...Acaso sínteste moi identificado con Joan Carles o Bombóm? A que non?

Porén, iso non che che exime do título II da Constitución Española. Nin tampouco é óbice para que che dean arcadas, cando aparece na TVE cada 24 de Decembro pronunciando aquelo de "Rei de tódolos españois".

Naquel intre, escoitando aquelas verbas, experimento unha perfecta sincronía co monarca:

Namentres el fala, eu devolvo as gambas de Noiteboa que instantes atrás ollarán para min con aquela mirada desapaixoada. Mirada desapaixoada que supoño manterían no seu transo polo meu calleiro abaixo. Belo a que si? Poesía Pura que diría J.R.

En fin, amigo Herr que ata que a túa apostasía triunfe: Habemus Papam.

Beeeeeeeeeeeee!!!!!!!!!!!!

Vivan os posts insustanciais

2005-04-22T11:47:00.000+02:00

Veño de visitar o noso (en fin, noso en sentido maxestático) blogue de xornalismo eletrónico:

Cóxegas é un deses blogues pantasma (déalle lembranzas, Mr. King) que pasa por ser un deses xoguetes gastados acugulados no hiperespazo...Vaia, que bo título para unha canción de Alejo Estivel.

Supoño que a selección natural tamén se impón no territorio das 3 w´s...Agora ese cemiterio de esqueletes de html, faime lembrar, nada máis. Morto o can, morta a rabia?

Poida que Cóxegas, As Terras Baldías e mais eu compartamos un mesmo destino e que algún día ao final do camiño fagamos unha xuntanza para conversar sobre as liñas do horizonte que fomos deixando sucesivamente ás nosas costas.

Mais como dicía o partener de Russell Crowe en Gladiator: "Aún no..."

Apocalípticos

2005-04-20T11:00:00.000+02:00

Comezarei expresando os sentimentos que me suscitou ver esta foto nos xornais onte á tardiña:

MERDA!

17:50 horas do 19 de abril de 2005. Estado Vaticano.Fumata bianca.O protodiácono chileno Jorge María Estévez repite ceremonialmente a fórmula que dará a coñecer ao mundo o nome do novo Pontífice da Igrexa Católica: Annuntio vobis gaudium habemus Papam, o que, traducido ao cristián (ups!) significa apróximadamente: "Anúnciolles cun grande gozo que temos Papá". Ratzinger, novo sucesor de Pedro, pasará á Historia coma Bieito XVI.

Rematou a incertidume. Ou non? Creo que único que rematou foi o interregno vaticano.

No meu caso, a incertidume non fixo máis que empezar :

Quen é o home que se agocha detrás de alias coma o Panzer do Vaticano ou o Cancerbeiro da Fe? Un aperturista?Pues va a ser que no...(esnobismo rexistrado).

Non sei moito do novo Papa, a penas algunha das semblanzas que os xornais fan sobre a súa persoa.

A partires de aí hipóteses, conxeturas e pouco máis.

Amais disto, o feito de que se repitan apelativos coma ultraortodoxo, involucionista, tradicionalista ou continuista, desacóugamne.

E esta preocupación vai in crescendo cando oio palabras de eloxio por boca de personaxes coma Bush ou Javier Echeverría, máximo responsábel da Prelatura do Opus Dei.Ah!...Agora que me lembro aínda non lin a columna de Jiménez Losantos. En fin, "corramos un estúpido velo".

De tódolos xeitos, non creo que a opinión do xornalista turolense (vaia, se Teruel existe!), se atope en franca sintonía coa dos chamados Teólogos da Liberación (besta negra de Ratzinger), máis proclives a pensar na humanidade que no dogma.

A Igrexa falou. É a quenda da xente.E de entre tódalas opinóns sobre este pontificado que bota a andar, atopei unha ben pintorésca: Un rapaz comentaba nun programa radiofónico mediante conexión telefónica, que segundo unha profecía este sería un mandato de transición ao que lle sucedería outro encabezado por un Pontífice de cor (de cor negra, para ser máis preciso).Se isto sucede así, significará que se aproxima o Armagedón -Apocalipse 16:14,16-.

Eu non é que sexa moi fervoroso, pero...E se leva razón? E se Aznar non pode rematar a súa estadía en Georgetown?, E se non sobrevivo a Fraga? E se non podo mercar un minipiso de 30 m cadrados? E se non podo coñecer o desenlace de "Motivos Personales"?

Diante desta procelosa perspetiva moral (que estoy acojonado, vamos), a vivir que son dous días.

Planning:

Día 1ª: Aprofundar no concepto de "amor libre"
Día 2ª: Seguir aprofundando ata as 23h 59min, momento no que manisfetarei o meu máis fondo arrepentimento por unha vida consagrada ao vicio nas súas múltiples expresións.

YOU WIN.

INSERT COIN.

A ditadura do relativismo

2005-04-18T16:04:00.009+02:00

Semella que hoxe os meus pensamentos se cruzasen cos do cardeal alemán Joseph Ratzinger.

Namentres que o diácono criticaba o que deu en chamar a "ditadura do relativismo" por que segundo el, "no reconoce nada como definitivo y que deja solo al propio yo con sus deseos" eu , a miles de quilómetros do Vaticano; defendía ardentemente esta filosofía de vida. E defendíaa e deféndoa, sendo plenamente consciente (ou cando menos tentandoo...) de tódalas aspirinas que esta decisión implica.

Este xeito de estar no mundo (ao fin e ao cabo non é máis ca iso), trae a miña memoria eses edificios xaponeses que se manteñen ergueitos a pesares de verse sacudidos por terremotos apocalípticos. E por que?Pola flexibilidade (que non inconsistencia) dos seus alicerces. E mentres el devalaba tremelicante, o seu benposto irmán, víase reducido a unha mole ruinosa de formigón. Ironías da vida.

O flutuante desta óptica, derivou en que hoxe teña que valerme do diccionario da RAE, institución da que nunca fun devoto, para ilustrar axeitadamente as miñas ideas. Xa que logo, velaí vai unha ración de academicismo intertextual:

Axioma.(Del lat. axiōma, y este del gr. ἀξίωμα).1. m. Proposición tan clara y evidente que se admite sin necesidad de demostración.

(puntualizo que este tipo de proposicións son escasas na miña vida. Esta circunstancia priva do benestar das posicións máis inamobibles, pero alomenos tamén me arreda do dogmatismo).

Consideraba a Igrexa que cando no Concilio Vaticano I (espero que non me falle a memoria...) se establecía formalmente as bases do dogma, estaba a seguir o camiño recto ou o que é o mesmo, o camiño acertado. Eu non sei se o camiño recto é o máis recomendábel, pero o meu camiño ten máis curvas que a vella autoestrada de Muros.

Pode, en efecto, que este relativismo meu sexa ditatorial e se cadra o prezo dese totalitarismo sexa unha esixencia inxusta aos demais que me leve a esquencer con demasiada frecuencia as connotacións da palabra:

Empatía. f. Identificación mental y afectiva de un sujeto con el estado de ánimo de otro.

Non obstante, este concepto nunca deixará de preocuparme. Seguirei pescudandoo ollando directamente á cara, que segundo din é o espello da alma (para a miña desgraza).

Cuestións Pías

2005-04-06T10:14:00.000+02:00

Un día máis, coma tantos outros, seguín canónicamente (permítome tal licencia considerando os tempos píos que estamos a vivir) o ritual cotiá baseado nas seguintes pautas: abre os ollos (non implica violación do copyright), odia ao inoportuno despertador sóbor de tódalas cousas, para acto seguido; serenarte lembrando a premisa vital a que todo vago que se precie de selo debe consagra-la súa vida: "Se te ergues cedo, pasarás máis tempo sen facer nada".

Unha vez rematei de prepararme para presentarme diante dos ollos do mundo exterior, tomei camiño da facultade, onde tras conectarme a Internet, descubrín tres titulares que atraeron poderosamente a miña atención.

A saber : Rainiero de Mónaco pasou a mellor vida, Ana Botella considera que a fundación FAES, ten dereito a emitir "un video "divulgativo" con "el relato ordenado" de lo que sucedió en España entre el 11 y el 14 de marzo" ...

Ufff... Teño que recuperar os folgos para enunciar a non menos importante nova de que Rouco Varela entra na terna de papables, segundo reputados vaticanistas."Yo tengo un gozo en el alma..."

Durante este fulgurante repaso informativo, non puiden deixar de pensar en que os rexentes de dous dos tres estados confesionais do planeta, están ás portas do Xuízo Final. Neste careo co Pantócrator Juan Pablo II, parte, pese a ser un involucionista, con obvia vantaxe. Pola contra, o príncipe monegasco térao un chisco máis difícil, no caso de que teña que rendir contas polas disolutas vidas dos seus vástagos...En fin, cando menos agardo que dunha vez por todas, Request in Pace.

Arrebatada por este interludio de artificios mediáticos, Ana Botella, saiu a palestra para romper unha lanza en favor do célebre-que non celebrado-, vídeo das FAES. Xa se sabe, detrás de todo gran home, atoparemos unha gran muller. Aínda que tendo en conta a talla-moral- de Aznar, non sei eu se lle sería aplicábel...

E pechando a tríada: Rouco Varela. Cando os Teólogos da Liberación se esperanzaban ao pensar que un dos papables latinoamericanos podía abrir unha etapa aperturista dende o Trono de Pedro...Zas!...Rouco Varela pode culminar unha "brillante" e lonxeva (máis de 47 anos) carreira eclesial, lucindo o anel do Pescador.

En fin, só dicir que sinto envexa destas tres personaxes, xa que as súas sólidas conviccións afórranlle moito Prozac á hora de durmir...

Vídeo Faes

Especies raras

2005-04-05T10:56:00.000+02:00

Ocorre, que non hai moito discutía sobre o concepto da crítica construtiva (veñen sendo ese tipo de disquisicións filosóficas que a xente normal adoita aparcar unha vez remata o botellón).

Eu non chegaba a comprender como as palabras crítica constructiva podían ser algo máis ca un deses eufemismos con papel de regalo e que agochan no seu interior unha bomba perfectamente disposta para estourarlle a un nos fuciños...

Viría sendo algo como dicir: "Ahora no lo entiendes, pero lo hago por tu bien", cando a súa intención última sería "¿No lo entiendes?= date por jodido".Concluía logo, que toda crítica; por definición, non pode ser máis ca destrutiva.

É unha mágoa que me decatase de que nesta, coma noutras tantas cuestións da vida dos galegos, esta sorte de dilemas morais redúcense á máxima expresión do cartesianismo nihilista: DEPENDE...

Certamente, toda crítica implica unha destrucción, o que non exclúe que moitas delas se lancen cun pretendido desexo de reconstrucción.

Estes avisos a navegantes proveñen, nos máis dos casos, desas especies raras que non buscan o halago fácil ou a complacencia e que cando é preciso, cambian a palmadiña nas costas, polo non tan agradecido: "Que carallo estás a facer, rapaz?".

E en efecto,o rapaz non sabe que os seus pasos o encamiñan directamente ao abismo pero xusto nese intre, lémbranlle que o seu pequeno universo é meirande do que lle deixaban ver as súas convencións.

Velaí ese grande invento: O multiperpespectivismo.

Poida que Hubble tivese razón e o Universo estea a medrar constantemente. Non estou certo.Pero algo me di,que mentres se expande cada vez máis, o rapaz contará coa axuda desas especies raras das que cuestionará as formas, non así o fondo.

Miguel Ángel

2005-03-29T20:29:00.000+02:00

Non sei moi ben por que ( se cadra un déjà vu deses), hoxe veume á cabeza a película de Carol Reed 'El tormento y el éxtasis'.

Nela, Chalrton Heston métese na pel do xenial Michelangelo Buonarroti (Miguel Ángel in spanish). O artista italiano elevou a arte renacentista ata cumios insospeitados, mais non puido evitar que puritanismo do seu tempo lle impedise expresar abertamente a súa tendencia sexual.

O certo é que malia ao que algúns poidan pensar a miña admiración por Michelangelo non excede a súa faceta artística...

Hello Vilas Nogueira

2005-03-17T20:15:00.000+01:00

Ás veces, poida que con demasiada frecuencia, o ser humano concibe a súa vida coma o estadio olímpico de Munich, Seul, México...e.t.c. :

O corredor sabe que ese silencio asoballador que lle está a rozar a caluga, non é máis ca o preludio ao draconiano xuízo do respetábel (a saber por que lle chaman respetábel ao responsábel desas sentecias maniqueas).

A marxe de comulgar ou non con tal situación, o auténtico problema radica en que este sistema aínda presenta disfuncións, pois os paritorios aínda non asimilaron á perfección a mecánica taylorista de producción de Nadias Comaneci e obstínanse en traer ao mundo demasiados Erics Moussanbanis.

Un deses nadadores que non tardaron en comprender que o que para uns tan só eran cincuenta metros de piscina, para outros esa mesma distancia equivale ao estreito do Helesponto. E velaí a grandeza do deporte.

Pero...Que sucedería se non estivesemos a falar dun xogo? Que pasa cando as palabras do Barón de Coubertin de que o importante non é gañar, senón participar, non fose máis que unha declaración de propósitos do 1908? Pois ao meu entender,a que fora grandeza do deporte, trocaría nunha das meirandes miserias do xénero humano.

Que pobre bagaxe nos deixaron os sofistas, cínicos, positivistas,existencialistas e demais pensadores se aínda hoxe a nosa mente se artella somentes en dúas dimensións: - e +. Tamén é certo que se uns atoparon o éxito en Montreal, outros buscarano nun Mercedes Benz, nun loft con vistas, ou nun doutorando cum laude...Que máis ten? O caso é ter un bonito oropel que ensinarlle a uns netos embargados pola emoción suscitada polo esplendoroso pasado do seu avó made in Wherter´s Orixinal.

Supoño coa fodida resignación de sempre, que a gloria sempre precisará do seu cruel correlato.En todo, caso procurarei non achegarme de máis ao Lado Escuro, non vaia a ser o demo...

Thank yoUz

2005-03-15T10:45:00.000+01:00

¡Hurra! Xa podo incluír imaxes no meu blogue.Síntome coma un raparigo con zapatos novos.De momento as vítimas foron O Anxo Caído e Alfredo Urdaci, pero mañá... Quen sabe? Poida que sexades vós...

Reflexiós en voz alta

2005-03-11T10:28:00.000+01:00

Pois non.' Terras Baldías` non é un conxunto de palabras estrañas e sen sentido que ao estaren unhas ao carón das outras producen un bonito sonido...Ou si?...

En fin, o principal é que a poesía é para min un medio, non un fin en si mesma.Un medio para poder dicir o que non podo, non quero, ou non sei dicir doutro xeito.Poida que este sexa o sentido real dos meus poemas. Non o sei.

Do que teño absoluta certeza, é de que para chegar a comprender o significado de cada un deles, teríades que entrar na miña cabeza. E fancamente, se non queredes rematar coma Jennifer López en 'La Celda'.Non volo recomendo.

Dicía Freud que o sentido do humor era a un tempo unha pulsión de liberación e de represión, xa que se ti empregas o humor para expresar algo, estás abríndolle a porta ás túas gañas de comunicar, pero por outra banda, se te vales do código humorístico problablemente sexa por que se o fixeses doutro xeito, silenciaríante ou autosilenciaríaste directamente (Ex: Revistas coma el Jueves, Hermano Lobo ou el Papus).Se cadra este é o quid da cuestión.

E que carallo:Os pedantes somos así.

Marcha Atrás

2005-03-09T18:24:00.000+01:00

Non. Non son Lorena Berdún e isto non é Dous Rombos.

Só publico para que saibas, Bego, que se nun futuro remoto se dá a probabilidade infinitesimal de que este poema reporte grandes beneficios económicos, o feito de que cho dedicase non implica que teña que pagarche . Remítoche á Lei sobre a Propiedade Intelectual. Serías a primeira en inventar o concepto "inspiración a crédito".

As Terras Baldías

2005-03-09T18:20:00.000+01:00

Escapando van as terras do panopticón da aurora,
tan só ti tes a ben darlle abeiro na tenrura túas sombras.

O idioma do egoísta esgaza sen compaixón o exhibicionismo das liñas.

Ven xogar comigo ás miñas terras baldías,
onde a realidade “esnifa” monodoses de mentira.

Benvid@ ao clube dos SOS na néboa.
Senta e brinda por min,
namentres ves a un luceiro emborracharse de tebras.

Van meus disparates polos camiños estreitos;
agárdaos na boutique dos cen espellos convexos.

Replican os espellos: retrucan ás mentiras,
cando o falsario canta as verdades pretendidas.

Atoparás ao falsario acubillado na esquina:
está a limpar a cara da esmola da poesía.

Claudican os soñadores, emblema do romantismo,
quedaron petrificados pola indiferencia do circo.

Grazas Lady? e Zori, por saberdes ser o catalizador e a masa crítica destes versos.

Dereito de Réplica

2005-03-03T10:33:00.000+01:00

Comentou nunha ocasión Alfredo Urdaci-infravalorado adalid da comunicación-, que a súa flamante obra Días de Ruido y Furia se ía chamar, nun primer momento, Derecho de Réplica.

Eu tamén me amparo neste dereito, para dicir na miña defensa, que isto non só é unha abominación digna de Campoamor. Amais de versos infames, esta composición encerra unha mensaxe cifrada para a Paule de Viguier do século XXI.Vai por ti.

(Que me perdoen os estómagos sensibles).

Capítulo Primeiro da Profanación

2005-03-03T10:29:00.000+01:00

A cara oculta da lúa

A pura alma da lúa quedou raída
polos cantos da maruxía que ouvea para a súa musa .

Se a inspiración abrolla das raiolas do luar,
por que non buscala tamén nos fríos croios do chan?

Co teu fulgor de aluguer escoitabas
aos poetas que non se foran deitar.
E nesas noites de insomnio, fixéronte muller.

Maquilláronte con versos eses toliños de vez.

Dama de compañía. Indiferente orbitar.
Mercaban o teu consolo tan só cunha copla real.

Macilenta madame, xa vai chegando a vellez,
cráteres por un cento cuartean a túa pel.

Princesa das mareas. Tes a cara desconchada, dona de baixa ralea.
Ao teu proxeneta atendes cando a alborada chega.

Mais a lúa reservóunos a súa cara oculta,
para alonxarnos benquerida, deses ripios de segunda.
Atopareite alí. Non pedirei explicacións,
pois es coma as raiolas do abrente, coma o estourar do trebón.

Unha vez máis, sempre casual, estarás alí: na marxe escura da lúa.

Daquela lembrarei o pozo das moedas:
“Por que pagar un desexo que vai batendo nas pedras?”.
Dáballe ben pouco creto a aquel fondal dos anceios.
Ora ben, os escépticos tamén cometemos erros.

Estareite agrandando mentres se reflicta nas rúas.
Xa sabes onde atoparme: Na cara oculta da lúa.

ASDO: Leonardo de Pisa ´Fibonacci`

Aviso a navegantes.Xa empezamos...

2005-03-03T10:16:00.000+01:00

A recente entrada en vigor do Protocolo de Kioto compromete aos seus asinantes, a reducir nun 5% as súas emsións de gases contaminantes nun prazo de tres anos. Eu,tal que o Tío Sam, resístome a deixar de emporcallar. Xa que logo, trufarei este espazo que me ofrece o hipermedio, de montes e moreas de lixo. O que avisa...

Camiñante non hai camiño

2005-03-03T10:02:00.000+01:00

Nace o meu primeiro blogue coa intención de ter unha vida longa e rutilante coma a de Frank Sinatra. Se non pode ser, confórmome con que teña unha vida trepidante coma a de Syd Vicious.

Vive depresa, morre mozo e farás un bonito cadáver, que diría Truman Capote.